به منظور بررسی تأثیر افزودن محتویات شکمبه ای خشک شده بر عملکرد، تولید، ترکیبات شیر و فراسنجه های خونی در گاوهای شیرده هلشتاین از 12 رأس گاو شیرده هلشتاین با متوسط تولید روزانه 3±25/36 کیلوگرم و روزهای شیردهی 6 ± 111 در یک طرح کاملاً تصادفی با دو تیمار و شش تکرار استفاده شد. تیمارها شامل تیمار شاهد (جیره پایه، بدون استفاده از محتویات شکمبه ای خشک شده) و تیمار آزمایشی (جیره شاهد همراه با جیره حاوی 60 گرم محتویات شکمبه ای خشک شده در روز) بودند. گاوها در جایگاه انفرادی نگهداری شده و با جیره کاملاً مخلوط و در حد اشتها تغذیه شدند. نتایج نشان دادند که افزودن محتویات شکمبه ای خشک شده تأثیر آماری معنی داری بر مصرف خوراک در گاوهای شیری هلشتاین در مقایسه با گروه شاهد نداشت. میزان تولید شیر به طور معنی داری در گاوهای تغذیه شده با محتویات شکمبه ای خشک شده در مقایسه با گروه شاهد افزایش یافت (05/0>P). همچنین، مکمل نمودن محتویات شکمبه ای خشک شده درصد چربی شیر را به طور معنی داری افزایش داد (01/0>P). مکمل نمودن محتویات شکمبه ای خشک شده در جیره منجر به افزایش معنی دار گلوکز،کلسیم و فسفر سرم خون (05/0>P) و نیز کاهش معنی دار نیتروژن اوره ای خون شد (05/0> .(Pهمچنین، افزودن محتویات شکمبه ای خشک شده در جیره منجر به افزایش معنی دار لیپوپروتئین با چگالی بالا در سرم خون گاو شد (05/0> .(P بر اساس نتایج این آزمایش، استفاده از 60 گرم محتویات شکمبه ای خشک شده در جیره گاوهای شیری احتمالاً بهبود عملکرد را در پی خواهد داشت.

سابقه و هدف آنتی بیوتیک ها از گذشته به طور گسترده ای برای تحریک رشد و جلوگیری از بیماری در حیوان استفاده شده اند. اما نگرانی از مقاومت باکتریایی و بروز ناهنجاری های گوارشی، متخصصین تغذیه را به یافتن جایگزین هایی برای آن ها ترغیب کرده است. پروبیوتیک ها و محرک های رشد شکمبه ای از جمله آن ها می باشند. پروبیوتیک ها میکروارگانیسم های زنده ای هستند که مصرف آن ها توسط نشخوارکننده اثرات مفیدی بر رشد و تعادل جمعیت میکروبی شکمبه داشته و با بهبود ضریب تبدیل خوراک، افزایش عملکرد دام را به همراه خواهند داشت. گوساله ها در بدو تولد به دلیل نقص در سیستم ایمنی و عدم توسعه دستگاه گوارش با انواع مختلفی از وقایع تنش زا مواجه هستند. لذا تحریک توسعه شکمبه، تعادل جمعیت میکروبی و انتقال گوساله از حالت تک معده ای به نشخوارکنندگی ضرورت دارد. هدف از انجام این پژوهش بررسی تاثیر افزودن مکمل پروبیوتیکی و یک محرک رشد شکمبه ای بر مصرف خوراک، وزن بدن، شاخصهای رشد اسکلتی و متابولیت های خونی گوساله های شیرخوار بود. مواد و روش ها در این پژوهش از 24 راس گوساله ماده هلشتاین در قالب طرح کاملا تصادفی با 4 تیمار و 6 تکرار استفاده شد. گوساله ها پس از تولد به یکی از 4 تیمار آزمایشی شامل: 1) شاهد (بدون افزودنی)، 2) گوساله های دریافت کننده پروبیوتیک به شکل مایع و 3) گوساله های دریافت کننده محرک رشد شکمبه و 4) گوساله های دریافت کننده پروبیوتیک و محرک رشد شکمبه ای، اختصاص داده شدند. اندازه گیری ماده خشک مصرفی و ثبت نمره مدفوع به صورت روزانه و وزن کشی گوساله ها هر 15 روز یک بار انجام شد. نمونه گیری خون در سنین 21 و 45 روز گی، 3 ساعت پس از تغذیه صبح، انجام شد. مایع شکمبه 4 ساعت پس از تغذیه صبح در روزهای 21 و 45 آزمایش برای اندازه گیری pH و نیتروژن آمونیاکی جمع آوری شد. شاخص های رشد اسکلتی تا 90 روزگی و هر15 روز یک بار اندازه گیری شدند. داده های حاصل از این پژوهش مطابق طرح های کاملا تصادفی و اندازه گیری های مکرر تجزیه شدند. یافته ها نتایج نشان داد افزودن پروبیوتیک و محرک رشد شکمبه ای تاثیر معنی داری بر وزن بدن، تغیرات افزایش وزن بدن و نیز میانگین وزن بدن اختلاف نداشت (05/0P>). بین گوساله های شاهد و گوساله های تغذیه شده با مکمل پروبیوتیکی و محرک رشد شکمبه ای از نظر شاخص های رشد اسکلتی اختلاف معنی داری وجود نداشت (05/0P>). نمره وضعیت مدفوع گوساله ها در گروه شاهد بالاتر از سایر تیمارها بود (05/0< P). غلظت نیتروژن آمونیاکی در روزهای 21 و 45 آزمایش در تیمارهای پروبیوتیک و محرک رشد شکمبه ای کمتر از شاهد بود (05/0< P). تیمارها تاثیر معنی داری بر غلظت گلوکز، کلسترول، اوره و بتاهیدروکسی بوتیرات خون نداشتند (05/0P>). اما غلظت تری گلیسرید، پروتیین کل و آلبومین میان تیمارها متفاوت بود (05/0P<). نتیجه گیری به طور کلی، نتایج حاصل از این مطالعه نشان داد که استفاده از افزودنی پروبیوتیکی و محرک رشد شکمبه ای با توجه به شرایط موجود، بر صفات مورد مطالعه تاثیر قابل ملاحظه ای نداشت.

سابقه و هدف: با توجه به روند خشکسالی های اخیر و افزایش قیمت نهاده ها، بهره وری از هر ماده خوراکی را که در تغذیه دام ها قابل استفاده باشد را اجتناب ناپذیر کرده است. استفاده از بقایای کشاورزی ضمن برآورد بخشی از نیازهای دام با هزینه کم، غالبا با مشکلاتی همچون وجود ترکیبات ضد تغذیه ای مثل تانن و ساپونین روبروست. این آزمایش به منظور بررسی اثر ساپونین بر فعالیت های تخمیری، عملکردی و فراسنجه های متابولیکی گوسفندان بلوچی طراحی و اجرا گردید. مواد و روش ها: این آزمایش که با استفاده 3 راس گوسفند نر بلوچی با میانگین وزن زنده 2±, 40 کیلوگرم که حدودا 9 ماه سن داشتند، در قالب طرح چرخشی در سه دوره 21 روزه شامل 14 روز دوره عادت پذیری و 7 روز دوره نمونه گیری صورت گرفت. تیمارهای آزمایشی شامل: مقادیر متفاوتی از ساپونین خالص به نسبت های 0، 60 و 120 میلی گرم بر کیلوگرم ماده خشک، به خوراک افزوده شد. جیره مورد استفاده بر اساس احتیاجات غذایی گوسفندان نر بلوچی و با استفاده از نرم افزار SRNS ورژن 2007 تنظیم شد که شامل مخلوط علوفه و کنسانتره با نسبت های 50: 50 بود. جیره ها به صورت کاملا مخلوط و در دو وعده صبح (08: 00) و بعدازظهر (20: 00) در اختیار دام ها قرار می گرفت. حیوانات در طول دوره آزمایش دسترسی آزاد و خوراک داشتند. داده های آماری به دست آمده، در قالب طرح چرخشی با رویه Mixed، نرم افزار SAS 9. 1 مورد سنجش ارزیابی قرار گرفتند. برای اندازه گیری متابولیت های خونی، نمونه خون از ورید وداج گردن برداشت شد. نمونه های خون به لوله های آزمایش منتقل و پس از 15 دقیقه در دمای اتاق، سانتریفیوژ (به مدت 15 دقیقه در xg 1509) گردید، پلاسما آن جمع آوری شد و سپس به میکروتیوب های استریل منتقل شد. پلاسما تا آنالیز بعدی در دمای 20-درجه سانتیگراد نگهداری شد. یافته ها: نتایج نشان داد که اضافه کردن ساپونین تاثیری بر قابلیت هضم ظاهری ماده خشک، ماده آلی، پروتیین خام، الیاف نامحلول در شوینده خنثی و الیاف نامحلول در شوینده اسیدی نداشته است. تیمارهای آزمایشی نتوانستند بر میزان سطح اوره، تری گلیسیرید و گلوکز خون تاثیر معنی داری داشته باشند. با این حال سطح کلسترول خون تحت تاثیر غلظت های مختلف ساپونین قرار گرفت بطوری که در تیمار های 60 و 120 میلی گرم ساپونین به طور معنی داری کمتر از تیمار شاهد بود 05/0

جهت بررسی امکان استفاد ه از ضایعات کارخانجات ماکارونی و فرآوری آن با اوره، آزمایشی با بره های نر پرواری زل با میانگین وزن 46.8 کیلوگرم بر پایه طرح کاملا تصاد فی د ر قالب آزمایش فاکتوریل، متشکل از فاکتور ضایعات کارخانجات ماکارونی د ر د و سطح (فرآیند شد ه با اوره جیره و بد ون فرآیند ) و فاکتور جایگزینی آن د ر جیره (0، 7، 14، 21 د رصد ماد ه خشک که با جو جیره جایگزین شد ه است) با چهار تکرار انجام گرد ید . جیره ها از نظر غلظت انرژی قابل متابولیسم و پروتئین خام مشابه بود ه اند . غلظت ازت آمونیاکی و کل اسید های چرب فرار مایع شکمبه و ازت اوره خون د ر ساعات صفر 3, 1, 0.5 و 5 ساعت بعد از غذا اند ازه گیری شد . نتایج حاصله نشان د اد که فاکتور نوع استفاد ه از ضایعات کارخانجات ماکارونی د ر جیره بر غلظت ازت آمونیاکی، کل اسید های چرب فرار مایع شکمبه و ازت اوره خون تفاوت معنی د اری ند اشته است. فاکتور سطوح جایگزینی ضایعات کارخانجات ماکارونی د ر جیره بجای جو بر غلظت ازت آمونیاکی مایع شکمبه برای 1، 3 و 5 ساعت بعد غذا معنی د ار بود ه است (p>0.01) که حد اکثر غلظت ازت آمونیاکی برای ساعات فوق به ترتیب 250.3, 531.6 و 314.7 میلیگرم بر لیتر د ر جیره بد ون ضایعات ماکارونی می باشد . غلظت کل اسید های چرب فرار مایع شکمبه برای یک ساعت بعد از غذا تفاوت معنی د ار د اشته است (p>0.01) که حد اقل غلظت آن مربوط به سطح بد ون ضایعات ماکارونی با غلظت 66.5 میلیگرم بر لیتر می باشد . غلظت ازت اوره خون برای 3 و 5 ساعت بعد از غذا تفاوت معنی د ار حاصل شد ه است (p>0.01) که حد اکثر غلظت برای ساعات فوق به ترتیب 22.9 و 21 میلیگرم بر د سی لیتر مربوط به سطح بد ون ضایعات ماکارونی می باشد . اثرات متقابل بین فاکتور ها معنی د ار نبود ه است. نتایج حاصله نشان می د هد فراوری ضایعات کارخانجات ماکارونی با اوره تاثیر معنی د اری بر کاهش سرعت هید رولیز اوره د ر شکمبه ند اشته است اما استفاد ه از آن د ر جیره های اوره د ار همزمانی مناسب تری از کربوهید رات و ازت غیر پروتئینی د ر شکمبه مهیا می کند و احتمال مسمومیت آمونیاکی را کمتر می نماید ضمن اینکه استفاد ه از ضایعات کارخانجات ماکارونی مصرف د انه غلات (جو) را د ر واحد های د امد اری کاهش می د هد .

سابقه و هدف: براساس مطالعات انجام گرفته و در پاسخ به نگرانی ها در مورد استفاده از آنتی بیوتیک ها و دیگر محرک های رشد، تقاضا برای استفاده از مواد محرک رشد طبیعی در صنعت تغذیه دام در مدت 5 تا 10 سال اخیر افزایش یافته است زیرا برخلاف آنتی بیوتیک ها، استفاده از مواد محرک رشد طبیعی توسط دام و طیور هیچگونه باقیمانده بافتی وجود ندارد و مقاومت میکروبی ایجاد نمی کند. در این میان افزودنی های دیگر از جمله هیومات سدیم که از تجزیه مواد آلی حاصل می شود، مطرح شد. تحقیق حاضر جهت بررسی تاثیر هیومات سدیم بر عملکرد، فراسنجه های خونی شامل گلوکز، پروتئین کل و کلسترول و شکمبه ای نیتروژن آمونیاکی و اسیدهای چرب فرار در گوساله های هلشتاین انجام گرفت. مواد و روش کار: 48 راس گوساله هلشتاین (24 راس نر و 24 راس ماده) تازه متولد شده با میانگین وزن تولد2 ± 37 در چهار تیمار در قالب طرح کاملا تصادفی به مدت 75 روز مورد مطالعه قرار گرفتند. گوساله ها از روز 4 تولد مقدار 4 لیتر شیر جایگزین (10 درصد وزن تولد) را دو بار در روز ساعت های 8 و 16 دریافت می کردند. گروه های آزمایشی شامل: (1) شاهد (تغذیه شیر جایگزین بدون افزودنی)، (2) افزودن 5 گرم هیومات سدیم به شیر جایگزین، (3) افزودن 10 گرم هیومات سدیم به شیر جایگزین و (4) افزودن 15 گرم هیومات سدیم به شیر جایگزین بود. هر حیوان علاوه بر دریافت شیر جایگزین دسترسی آزاد به آب و استارتر داشت. نمونه گیری خون در 30، 60 و 75 روزگی و همچنین نمونه گیری مایع شکمبه در روزهای 35 و 75 روزگی حدود 3 تا 4 ساعت بعد از تغذیه با استفاده از پمپ خلا نمونه گیری از مایع شکمیه انجام شد. مصرف خوراک و وزن گوساله ها به ترتیب به صورت روزانه و هفتگی انجام شد. یافته ها: مصرف خوراک، ضریب تبدیل غذایی در کل دوره، قابلیت هضم ظاهری، غلظت اسیدهای چرب فرار، pH مایع شکمبه و فراسنجه های رشد تحت تاثیر تیمارها قرار گرفتند (05/0>P). در دوره قبل از شیرگیری، در بین تیمارها، تفاوت معنی داری در ضریب تبدیل غذایی مشاهده نشد. تاثیر افزودن هیومات سدیم به شیر بر فراسنجه های خونی و شکمبه ای متفاوت بود. غلظت کل اسیدهای چرب فرار در پایان دوره در گروهی که روزانه 5 گرم هیومات سدیم را مصرف کردند، نسبت به سایر تیمارها، به طور معنی داری بیشتر بود (05/0>P). مقدار غلظت نیتروژن آمونیاکی در پایان دوره تحت تاثیر تیمارها قرار گرفت (04/0=P) و کمترین مقدار نیتروژن آمونیاکی مربوط به تیمار 2 (5 گرم هیومات سدیم) بود. اسهال در تیمارهای آزمایشی به ترتیب 8. 33، 3، 4 و 4. 66 درصد بود و نمره سلامتی عمومی مربوط به گوساله هایی که 5 گرم هیومات سدیم را مصرف کردند، نسبت به سایر تیمارها به طور معنی داری بیشتر بود (05/0>P). نتیجه گیری: در این آزمایش، گوساله هایی که 5 گرم هیومات سدیم مصرف کردند، از نظرافزایش وزن، وضعیت سلامت، فراسنجه های خونی و شکمبه ای در شرایط بهتری بودند. مصرف 5 گرم هیومات سدیم اثرات خوبی بر روی فراسنجه های خونی و شکمبه ای داشت.

هدف از انجام این تحقیق بررسی تأثیر عصاره ساپونین بر عملکرد تولیدی، برخی فراسنجه های خونی و پروتوزوای شکمبه در گاوهای شیری هلشتاین بود. در این مطالعه از 20 رأس گاو هلشتاین 2 شکم زایش کرده که یک گروه با میانگین تولید 37/94 کیلوگرم در روز و روزهای شیردهی 98/62 و گروه دوم با میانگین تولید شیر 38/96 و روزهای شیردهی 98/45 بودند، در یک دوره آزمایشی 30 روزه (2 دوره 15 روزه) استفاده شد. تیمارها شامل 1-شاهد (گروهی که عصاره ساپونین مصرف نکردند) و گروه دوم که 8 میلی لیتر عصاره ساپونین استخراج شده از گیاهان نعنا، شیرین بیان و جنسینگ استفاده کردند. بعد از یک دوره استفاده، به منظور حذف اثر تیمارهای قبلی 20 روز از جیره پایه استفاده شد و در دوره دوم جای تیمارها تغییر کرد. مصرف خوراک به صورت روزانه در هفته آخر هر دوره آزمایش ثبت شد. تولید شیر در هر وعده شیردهی در روزهای 5، 10 و 15 آزمایش ثبت شد. به منظور تعیین ترکیبات شیر، در روز 15 آزمایش یک نمونه 50 میلی لیتری از دوشش صبح هر گاو گرفته شد. جهت ارزیابی فراسنجه های خون، نمونه گیری در هر دوره در روز 15 آزمایش صورت گرفت. نتایج نشان داد ماده خشک مصرفی، تولید شیر، درصد چربی شیر، درصد پروتئین شیر، تعداد سلول های سوماتیک شیر و نیتروژن اوره ای شیر تحت تأثیر افزودن عصاره ساپونین قرار نگرفت (0/05p). همچنین با افزودن عصاره ساپونین غلظت استات، کل اسیدهای چرب فرار و تعداد پروتوزوای شکمبه به طور معنی داری کاهش یافت (0/05>p). به طور کلی عصاره ساپونین تأثیر منفی بر عملکرد گاوهای شیری هلشتاین نداشت.

به­منظور بررسی اثرات منابع مختلف مکمل­های آلی و معدنی روی در بره­های پرواری نژاد آمیخته زل، آزمایشی با استفاده از تعداد 25 رأس بره نر با سن 4-3 ماه و میانگین وزن بدن (4/1 ± 5/25 کیلوگرم) در قالب یک طرح کاملاً تصادفی با پنج تیمار به مدت 70 روز انجام شد. تیمارها شامل: 1- جیره مصرفی پایه بدون مکمل روی (حاوی 39/19 میلی­گرم روی در کیلوگرم ماده خشک) 2- جیره پایه + 30 میلی­گرم روی در کیلوگرم ماده خشک به‏ شکل روی متیونین 3- جیره پایه + 30 میلی­گرم روی در کیلوگرم ماده خشک به شکل روی گلایسین 4- جیره پایه + 30 میلی­گرم روی در کیلوگرم ماده خشک به شکل اکسید روی 5- جیره پایه + 30 میلی­گرم روی در کیلوگرم ماده خشک به شکل سولفات روی بود. میزان ماده خشک مصرفی روزانه، افزایش وزن روزانه و ضریب تبدیل خوراک تعیین گردید. برای تعیین قابلیت هضم ظاهری، از روش اندازه‏گیری خاکستر نامحلول در اسید استفاده شد. خون‏گیری و اخذ مایع شکمبه در روز 70 آزمایش انجام گردید. نتایج نشان داد که افزایش وزن روزانه و ضریب تبدیل غذایی در تیمار­های حاوی مکمل­های آلی روی نسبت به گروه شاهد به­طور معنی­داری بهبود یافت. قابلیت هضم ظاهری ماده آلی در تیمار­های مکمل‏شده با روی آلی و قابلیت هضم الیاف نا‏محلول در شوینده خنثی و الیاف نا‏محلول در شوینده اسیدی در بره­های دریافت­کننده مکمل­های آلی روی و اکسید روی نسبت به سایر تیمار­ها به­طور معنی­داری بیشتر بود. غلظت گلوکز و روی سرم در تمامی بره­های مصرف­کننده مکمل روی نسبت به گروه شاهد به­طور معنی­داری افزایش یافت. به­طور کلی، می‏توان نتیجه گرفت، افزودن 30 میلی­گرم روی در کیلوگرم ماده خشک به جیره پایه (حاوی 39/19 میلی‏گرم روی در کیلوگرم ماده خشک) از منابع آلی مکمل روی در مقایسه با منابع معدنی روی، تأثیر بهتری بر عملکرد رشد بره‏های پرواری دارد. همچنین استفاده از هر دو منبع آلی و معدنی روی، سبب افزایش غلظت گلوکز سرم خون شد.

در این پژوهش اثرات استفاده از پسماند کشمش بر عملکرد، برخی فراسنجه های خونی و اسیدهای چرب فرار مایع شکمبه بررسی شد. تعداد 15 رأس بره ی نر بلوچی (میانگین وزن 67/0± 15/21 کیلوگرم) در قالب طرح کاملاً تصادفی در سه تیمار قرار گرفتند. تیمارهای آزمایشی شامل: 1) شاهد (حاوی 40 درصد یونجه و فاقد پسماند کشمش)، 2) جایگزینی50 درصد یونجه با پسماند کشمش و 3) جایگزینی 100 درصد یونجه با پسماند کشمش بودند. استفاده از پسماند کشمش در جیره (تیمارهای 2 و3)، باعث افزایش وزن روزانه ی بره های پرواری در مقایسه با تیمار شاهد شد (05/0>P). افزایش سطح پسماند کشمش در جیره، پروتئین کل سرم را در دوره ی اول آزمایش (14 تا 28 روز) کاهش داد (05/0>P) ولی سایر فراسنجه های خونی این دوره ( از قبیل گلوکز، کلسترول، آلانین آمینوترانسفراز، تری گلیسرید و نیتروژن اوره ای) تحت تأثیر تیمارهای آزمایشی قرار نگرفتند (05/0P). کمترین غلظت اسید استیک و والریک اسید در دوره ی اول آزمایش، مربوط به تیمار3 بود، در حالی که بیشترین مقدار اسید والریک و اسید ایزو والریک در دوره ی دوم آزمایش مربوط به تیمار 1 بود (05/0>P). افزودن پسماند کشمش به جیره، تأثیری بر pH مایع شکمبه نداشت (05/0

پژوهش حاضر به منظور بررسی اثر افزودن چربی های اشباع و غیراشباع به جیره آغازین بر عملکرد، فراسنجه های خونی و تخمیری شکمبه گوساله های شیرخوار هلشتاین انجام شد. به همین منظور از 40 راس گوساله تازه متولد شده با میانگین وزنی 2±,35 کیلوگرم و سن 2±, 5 روز استفاده شد، که پس از مصرف آغوز، به صورت تصادفی در 4 گروه آزمایشی شامل: 1) جیره شاهد، بدون استفاده از مکمل چربی، 2) جیره دارای 2 درصد مکمل چربی به صورت نمک کلسیمی اسیدهای چرب اشباع، 3) جیره دارای 2 درصد مکمل چربی به صورت نمک کلسیمی اسیدهای چرب غیر اشباع، و 4) جیره دارای 2 درصد مخلوط مساوی از هر دو نوع مکمل قرار گرفتند. تغییرات وزن و رشد اسکلتی گوساله ها به صورت هفتگی اندازه گیری و ثبت شد. به منظور تعیین فراسنجه های خونی و شکمبه ای، نمونه های مربوطه در روزهای 30 و 70 آزمایش از خون و مایع شکمبه اخذ شد. نتایج این پژوهش نشان داد که افزودن مکمل های چربی اشباع و غیراشباع بر عملکرد گوساله ها تأثیر معنی داری نداشت. به نحوی که افزایش وزن، میزان خوراک مصرفی، بازدهی خوراک و شاخص مدفوع بین گروه های آزمایشی اختلافی نداشتند. همچنین رشد اسکلتی گوساله ها نیز تحت تأثیر افزودن مکمل چربی به جیره قرار نگرفت. افزودن مکمل چربی باعث تغییر معنی دار در قابلیت هضم جیره شد (0/05>p). به طوری که قابلیت هضم ماده خشک، ماده آلی و الیاف محلول در شوینده خنثی در تمام گروه های آزمایشی دریافت کننده مکمل چربی نسبت به گروه شاهد بالاتر بود (p<0/05). شترین قابلیت هضم چربی مربوط به گروه آزمایشی حاوی اسید چرب غیر اشباع بود. مکمل چربی تأثیر معنی داری بر فراسنجه های مایع شکمبه و خون گوساله ها نداشت. به دلیل یکسان بودن انرژی و پروتئین خام در جیره های آزمایشی، انتظار می-رفت مهم ترین عامل تأثیر گذار در بهبود احتمالی عملکرد گوساله ها، تأثیر مثبت این مکمل ها بر قابلیت هضم جیره و نیز نقش بیولوژیک اسیدهای چرب به ویژه در سلامت باشد. در نتایج این پژوهش، اثر مثبت مکمل ها بر قابلیت هضم محقق شد ولی ممکن است این تغییرات به اندازه ای نبود که راندمان مصرف خوراک و افزایش وزن گوساله ها را تحت تأثیر قرار دهند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.